Annelik Psikozuna Hoşgeldim

İnsan, aklı erdiği bir yaştan itibaren, öleceğini bilerek yaşar. Bazılarımız, bir dönem bunu çok güzel kabullenirler ve bu kabullenmeyle beraber bir iç rahatlığı geliverir. En azından, uçağa rahatça binersiniz...

Ben mesela, Kaya gelene kadar bu gerçeği çok güzel kabullendiğimi ve  iyice sindirdiğimi düşünüyordum. Bir korku ya da ürperme hissi gelmiyordu ölümü düşündüğüm zaman. Kaya ile birlikte durum değişti; ÇOK KORKUYORUM! 

Kaya'nın güzel yaşaması, benim de onu yaşatmak, sevmek, koruyup kollamak için yaşamam lazım. En azından bana ihtiyacı olduğu süre boyunca hayatta kalmalıyım. Ne acayip şeymiş bu.

Oğlum, onun kılına zarar gelmemeli. Sağlıklı, neşeli, tadını çıkaracağı uzun ve güzel bir ömrü olmalı. Keşke bütün çocuklar uuupuzun ve sağlıklı yaşasalar ve büyüdüklerinde iyi yürekli yetişkinler olsalar...

Bunları düşünürken, Anne Rice'ın o vampir hikayelerini nasıl yazmaya başladığını anlattığı söyleşisi geldi aklıma. Şu anda çok iyi anlayabiliyorum kadını.

Göğsüne başını yaslayıp uyurken, o küçük burundan çıkan sıcak nefesi hissetmek için neler yapmaz insan.