Ben Aslında...

Ben aslında çocukları pek sevmezdim, yakın arkadaşlarımızın çocukları hariç. Çocuklar beni ilk gördüklerinde ağlamadılarsa, sonraki görüşmelerde birbirimizden soğumayı başarırdık. Yine arkadaş çocukları hariç. Çocuklarla nasıl iletişim kurulacağını pek bilmezdim ben. Bu bahsi geçen arkadaş çocukları benden daha geçimli ve girişken oldukları için (durup dururken elimi tutmak, boynuma atlamak ya da oyuncaklarını elime tutuşturmak gibi) ve anne-babaları ilişkimize yardımcı oldukları için onlarla haşır neşir olabildim, o da ayrı.

Şöyle tarif edeyim; tatile gidilecekse, seyahat acentasına otelin çocuklu aileler tarafından tercih edilip edilmediği mutlaka sorulur, cevap evetse başka otel seçilir. Plaja gidildiğinde, yan şezlongların civarında bebek arabası, kova-kürek-oyuncak ıvır zıvır tespit edilirse, plajın mümkün mertebe en uzak köşesinde konuşlanılır. Uçağa en son binilip, koltuk civarında ağlayan bebek, çocuk görülürse hemen daha giriş kapısındayken boş koltuklar taranır, boş koltuğa geçilemezse yol boyunca söylenilip, hayata küsülür. Yemek yediğimiz restoranda, yan masadaki azman çocuklu aileden uzaklaşabileceğimiz boş masa olmadığından yemeği filan bırakıp restoran terketmişliğim, oturduğum kafede gülerek bana doğru koşarak gelen bebeleri "git annenin-babanın yanında oyna hadi bakiim" diye kovalamışlığım var.

Şimdi, durum bu minvalde iken, Kaya ile herşey değişti. Tamam, itiraf ediyorum bazı çocukları hala sevmiyorum ama vallahi sevmiyorum derken içim burkuluyor. Sevmemek değilmiş o, başka birşeymiş. Çocuklar kendi kendilerine o hale gelmiyorlar çünkü, çocukları kötü yapan şartlar var maalesef... Tepkilerim daha çok şöyle olmaya başladı "Yazııııııık, niye ağlıyo acaba ne derdi var?" ya da "Yazıııık, bu çocuğa evde n'aapıyolar, sevmiyolar mı acaba" gibi... Artık haberleri seyredemiyorum ya hani, o haberlerde çocuk filan görürsem iyice fena oluyorum. Çocuklarla ilgili gazete haberlerinin sadece başlığını okumuşken ağlamaya başlayabiliyorum. Şu anda bambaşka bir kafam, çocuklar ve bebeklerle ilgili bambaşka bir algım var. Bütün çocuklar bozulmadan, ruhları zarar görmeden, büyüdüklerinde iyi insanlar olabilmeyi hak ediyorlar. Bütün çocuklar çok sevilsin ve iyi olsunlar.